ปีที่ 2 ฉบับที่ 790 ประจำวันเสาร์ที่ 11 เดือนกันยายน พ.ศ. 2542 |
สำนักข่าวต่างดาวเปิดแถลงแจงสี่เบี้ยว่าด้วยเรื่อง
เสี่ย ศ.ศิวลึงก์ นักคิดชื่อดัง
ที่เมื่อ 2 สัปดาห์ก่อน
ด่าพระด่าเจ้า จนชาวพุทธทั่วโลก
ทนไม่ไหว ส่งจม.ถึงกองบก.พิมพ์ไทย
กองพะเนิน เทินทึก
ทีนี้
มันจดหมายอยู่ฉบับหนึ่งน่าสนใจกว่าเพื่อน
โดยผู้เขียนใช้ชื่อว่า "เตี่ย"
ไม่รู้ว่าเป็นพระด้วยหรือเปล่า
แต่ดูสำนวนแล้ว คงไม่ใช่
เนื้อหาในจม. มีใจความดังนี้
ถึง ศ.ศิวลึงก์ ลูกเตี่ย
เตี่ยเป็นห่วงเจ้าจริงๆ
กลัวเจ้าจะหลงประเด็น
เราเป็นคนจีนอาศัยแผ่นดินไทยอยู่นานแล้ว
ควรรู้บุญคุณข้าวแดงแกงร้อน
ของแผ่นดินไทย
ควรสำนึกในพระคุณ ชาติ ศาสนา
พระมหากษัตริย์ แห่งกรุงสยาม
แม้เจ้าจะไปเรียนปรัชญาตะวันตกมา
จนคิดว่า
บรรลุเป็นศาสดาแห่งปราชญ์
แต่โหงวเฮ้งของเจ้า
ก็ยังบ่งบอกถึงลูกตา
ที่ไม่มีเหล่าเต๊ง
อีกทั้งใบหน้าของเจ้าก็ยังกลมเป็นลูกซาละเปา
เหมือนเตี่ย ซึ่งเป็นคนจีน
ไม่มีผิดเพี้ยน
ความจริงแล้ว วัฒนธรรมของเรา
ชาวเอเชีย ไม่ว่าจีนหรือไทย
เขาให้เรารู้จักเคารพนบน้อมผู้หลักผู้ใหญ่
ผู้อาวุโส ไม่เย่อหยิ่ง
ยะโสโอหัง โอ้อวด
รู้จักที่ต่ำที่สูง
รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ
แต่เจ้ามันโอหังเกินไป
คิดว่าตนเป็นปราชญ์ราชบัณฑิต
เที่ยวคุยโวโอ้อวด
ด่าพ่อล่อแม่เขาไปทั่วปฐพี
ไม่ว่าพระเถรเณรชี ของสูง
เอ็งก็ไม่เว้น
เอ็งอย่าเพิ่งหลงประเด็น
ไอ้ที่เอ็งรู้ ใครๆ เขาก็รู้
แต่เรายังไม่บรรลุ
เราจึงไม่ควรเที่ยวพูดอวดใคร
หรือสั่งสอนด่าว่าใคร
แต่เอ็งมันปากกล้าหน้าด้าน
อะไรๆ เอ็งก็รู้หมด แต่อดไม่ได้
และเอ็งก็รู้หมดแต่อดไม่ได้
และเอ็งยังมีหน้ามาด่าว่า
วิจารณ์เขาทั่วบ้านทั่วเมือง
ราวกับเป็นผู้บรรลุ ทั้งๆ
ที่เอ็งก็สัก
แต่เป็นผู้รู้เหมือนคนอื่นทั่วไป
หลังจากที่ลูกเตี่ยด่าว่าเขามามากแล้ว
เตี่ยอยากให้ลูกลองย้อนทบทวน
เอากระจำมาส่องดูตัวเองบ้างซีลูก
เอ็งนั้นมีดีอะไรบ้าง ศีล 5
ข้อที่ 3 กาเมสุมิจฉาจาร
ลูกก็ล่อไปแล้วตั้ง 3 เมีย
แล้วศีลของเจ้ามันจะมีอะไรเหลือ
สมาธินั้นเล่า ไม่ต้องพูดถึง
หน้าตาของลูก มีแต่ความเร่าร้อน
แววตาอาฆาตพยาบาท
เจ้าอารมณ์โกรธขึงขัง
มันจะเอาความสงบมาจากไหน
แล้วเจ้าจะมีปัญญาได้อย่างไร
เพราะฉะนั้น ศ.ศิวลึงก์ ลูกเตี่ย
เอ๋ย
เจ้าอย่าเพิ่งไปพูดเรื่องนิพพงนิพพาน
อนัตตงอนัตตา
ให้คนอื่นเขาเหม็นขี้ฟันเลย
แม้นเป็นพลทหารหรือทหารเลว
เอ็งยังไม่โอกาสได้เป็นกับเขา
แล้วเอ็งยังไปสะเออะคุยโม้เรื่องรบทัพจับศึกกับแม่ทัพนายกองเขาได้อย่างไร
จงสำเหนียกถึงบารมีเจ้า
และจงสงบปากสงบคำหน่อยเถอะลูกรัก
ด้วยความเป็นห่วงลูก จากเตี่ย
จีนแท้ แต่รักความเป็นไทย
เป็นไงครับท่านผู้ชม
อ่านจดหมายฉบับนี้แล้วรู้สึกยังไงบ้าง
ช่วยระบายกันมาเยอะๆ นะครับ
อีกฉบับหนึ่ง เขียนถึง "เสี่ยนวย"
มีความว่า
ไอ้นวนเอ๊ย
ข้าเป็นเพื่อนเอ็งมาตั้งแต่เด็ก
นิยมชมชื่นเอ็งมาตลอด
เอ็งอยากทำอะไร
ข้าก็สนับสนุนเอ็งทุกอย่าง
แต่มีอยู่เรื่องหนึ่ง
ที่ข้าอยากเตือนเอ็งได้คิด
คือเรื่องที่เอ็งคิดจะผลักดันกฎหมายสงฆ์บ้าบออะไรนั่นน่ะ
ข้าไม่เห็นด้วยว่ะ
มันเรื่องอะไรที่จะเอาฆราวาสไปปกครองพระ
มันผิดรูปผิดแบบ
ผิดหลักพระธรรมวินัย
เอ็งก็เป็นชาวพุทธ
หาเสียงกับพระมาตลอด
ทำไมเอ็งถึงได้ทำเรื่องแบบนี้ขึ้นมา
สายเลือด "ซาไก"
ที่เอ็งมีอยู่ในตัว
มันก็เป็นสายเลือดที่ดีนี่หว่า
เพราะชนเผ่าซาไก เป็ฯคนรรักสงบ
ชอบอยู่กับธรรมชาติ
สามารถอยู่ร่วมกับคนไทยพุทธได้เป็นอย่างดี
นี่เอ็งจะผ่าเหล่าผ่ากอ
ทำให้บรรพบุรุษ
นอนตายตาไม่หลับหรืออย่างไร
บรรพบุรุษของเอ็ง
ได้ทำคุณงามความดีไว้กับประเทศมากมาย
มีความสามารถเป่าลูกดอกแม่น
จนได้รับพระราชทานนามสกุลว่า "ภูเขาทอง"
ทำไมเอ็งไม่รักษาคุณงามความดีของบรรพบุรุษเอาไว้
อย่าทำลายศาสนาเลยเอ็ง
เชื่อข้าเถอะ
ที่ประเทศไทยอยู่ได้
ก็เพราะเรามีศาสนาพุทธ
คนไทยปาระเบิดกัน ก็ไม่มีใครตาย
ดูบ้านเมืองอื่น
ปาทีตายเป็นร้อย
ความเหี้ยมมันผิดกัน
ข้าเตือนเอ็งด้วยความหวังดีจริงๆ
จาก "เพื่อนเก่า"