Door onze onwelle
artsenbezoeker
Medische Termen Voor
Den Leek Verklaard
Enige tijd geleden, in een najaar, deed het onze (inmiddels ex-) echtgenote (de spil om wie het in ons Thaise restaurant allemaal draait) boven de gordel overal zó zeer dat ze maar liever in bed bleef. Wij wilden in dat jaargetijde van algemeen gesnotter en onwelbevinden niet onmiddellijk de geneesheer optrommelen, maar het een dagje aanzien. Wel lieten we een authentieke Siamese pezenknijpster opdraven, die schrijlings op de patiënte gezeten, met masseren begon (een therapie waar wij, als het ons gebeurt, en vooral als het door een fraaie masseuse gebeurt, altijd wat stijfjes op reageren). Maar deze dame hield het na een uurtje kneden en beuken wel voor gezien, omdat de klachten van de patiënte niet verminderden. Geen wonder, dachten wij (en wij zijn slechts leken), ze had natuurlijk eerst moeten vragen waar het zeer deed in plaats van zomaar in het wilde weg een paar willekeurige spieren te behandelen.
De ochtend daarop bleken de pijnen heviger dan ooit en wij besloten dan ook er een gestudeerd iemand bij te halen. De gebruikelijke procedure is dan de telefoon te pakken, het op een goed zichtbare plaats genoteerde nummer van het Gezondheidscentrum te draaien, om vervolgens te horen dat dat nummer in gesprek is. Want sinds de medische stand is ontstegen aan de achter ons liggende duistere periode van lachgas- en etherpiraterij, hebben de artsen het bepaald niet minder druk gekregen. Krijgt men tenslotte dan tóch verbinding, dan bepaalt een secretaresse eerst of het maken van een visite wel nodig is, door tot in details naar de aard van het mankement te informeren. Afhankelijk van haar interpretatie komt de geneesheer dan met gezwinde spoed of pas rond het half zes journaal op visite. Wil men een snellere visite, dan kan men het beste de drankzuchtige buurvrouw die men in het trappenhuis tegen het lijf loopt, op een glaasje ochtendsherry uitnodigen. Wilt u echter dat de dokter snel komt, dan kan men tijdens het telefoongesprek het beste even op de zere plek van de patiënt drukken en de hoorn daarbij vlak bij de mond van het slachtoffer brengen, zodat haar kreten van onwelbevinden aan de andere kant van de lijn goed hoorbaar zijn.
Medische nummers
Nu bevindt het Gezondheidscentrum waarvan in dit verhaal sprake
is, zich halverwege de weg naar de basisschool waar onze kindjes
onderwezen worden, dus besloten wij in een helder moment om niet
het op een goed zichtbare plaats op het behang geschreven medisch
nummer te draaien maar er persoonlijk langs te gaan. Wist u
trouwens dat vorige maand op een personeelsfeestje van het
Academisch Medisch Centrum een assistent als goochelaar optrad?
En dat hij bij die gelegenheid een weesmeisje heeft doorgezaagd?
En dat dat dus óók een medisch nummer was? In de voormalige
DDR, zo vernamen wij, is deze illusionistentruc eveneens zeer
geliefd. In een aan de Elbe gelegen stad (beroemd om de
trekproeven met paarden die er in de 18de eeuw werden genomen)
liet onlangs een zeer dikke Oostduitser zich in tweëen zagen,
maar hij was dermate corpulent dat hij slechts met moeite in de
speciale kist, die altijd bij dit nummer wordt gebruikt, kon
worden gepropt. Daardoor ging er iets mis bij het doorzagen, en
als de vette DDR-er nu, duwend aan de wielen van zijn zelf
getimmerd karretje voorbij komt, wijzen zijn stadgenoten hem na
en fläusteren: 'Kijk, daar gaat de Magdenburger halve bolle'.
Voor ons woord twintig gebruiken ze in Duitsland overigens schwanzig, hetgeen tevens `voorzien van een staart' betekent, maar dit terzijde. En als Duits-sprekenden over een lief klein meisje praten, hebben ze het over een Geringschätzchen. Ook het begrip heimwee kennen ze uiteraard, maar dan als Hausschmerz. Zeer bekend is verder hun uitroep 'Verflucht!' als ze de geur van een zojuist geschilderd interieur opsnuiven. Maar dit terzijde. We besloten dus om zelf naar de huisarts te stappen, neurieden al koffiezettend de evergreen Listen to my heart (alwéér een medisch nummer), brachten vervolgens de kinderen naar school en wandelden daarna bij het gezondheidscentrum binnen, in de mening verkerend dat we zo, zonder tussenkomst van moderne en vertragend werkende electronica, niet helemaal onderaan de afsprakenlijst terecht zouden komen.
Direct na onze binnenkomst nam de vestibulaire hulp onze jas in ontvangst en verwees ons naar de balie. Daar bleek de medisch receptioniste druk bezig een administratief medewerkster iets uit te leggen over een computeruitdraai. Zo te horen had het administratiepje dat vanzelfsprekend, geheel volgens de eisen van de moderne tijd, jolig, dynamisch en representatief was, de bundel papieren verkeerd geïnterpreteerd en blijkbaar was het dringend nodig dat daar op tijdrovende wijze iets aan gedaan werd, of er nu ongeduldig wachtende patiënten en cliënten vlak voor hun neuzen stonden of niet.
Minutenlang viel hen onze aanwezigheid voor de balie niet op en het duurde allemaal zo lang dat, als wij daar waren binnengesneld om verloskundige hulp in te roepen voor een zojuist tussen vuilniszakken en geparkeerde auto's bevallen voorbijgangster, het kind allang door de man van de SRV ter wereld zou zijn gebracht. Terwijl we daar zo stonden te wachten, zagen we hoe in een hoek van het vertrek een assistent naar een beeldscherm keek, waarop men, in slow motion, een hooikoortspatiënt zag niezen. Bij navraag bleek het hier om een allergie van het vertraagde type te gaan. 'Maar waarom kijkt u zo aandachtig en vol overgave naar dat scherm?' vroegen wij nieuwsgierig, waarop de assistent verklapte waarnemend arts te zijn. Een hinkend heer met gloednieuwe schoenen aan strompelde nu naderbij en informeerde met een van pijn vertrokken gelaat aan de balie hoe laat het inloopspreekuur begon.
Vervolgens kwam een dame binnen, die met een flinke klap haar volle boodschappentas op de balie deponeerde en dat had ze beter niet kunnen doen, want onderin de tas lag een kilo muskaatdruiven en door het breken der vruchtvliezen kwam de balie geheel onder het druivensap te zitten. Een helemaal uit de Bijlmerbajes gekomen patiënt, die daar als knipmesfenomeen bekend staat, begon ongevraagd tegen ons te klagen over het celvocht waar hij reumatiek van kreeg en, hoewel wij het verband niet zagen, zeurde hij ook over de gedwongen celdeling met een andere gedetineerde, die zijn interne huishouding in de war schopte. Typisch een kandidaat voor celtherapie dachten wij net, maar gelukkig hield hij zijn mond toen de combinatiepil, een heel kundige man die niet alleen als huisarts maar tevens als veterinair raadsman praktizeert, arriveerde.
Hij was nog niet binnen of een dame viel hem lastig over vreemde en omvangrijke haargroei op haar knieën. Ten bewijze daarvan trok ze haar rok omhoog en inderdaad: een keurig verzorgd gewrichtskapsel werd zichtbaar. 'Willen jullie nou eens jullie grote bekken houden?' riepen wij verstoord toen een slecht riekende, met puisten en zweren bedekte eetlustremmer hijgend over zijn ervaringen met opblaaspoppen en andere zwellichamen begon. Wij sloegen daarbij met de vuist op de balie, waardoor een ingelijste reproduktie van Monet van de muur losliet en op de stenen vloer in impressiefracturen uiteenviel.
De dame van de vruchtvliezen echter kwekte onverstoorbaar door, wij scholden haar uit voor insufficiënte klep, waarop een hevig transpirerend etterbakje het mens begon te treiteren en te sarren. Ze lipkloof even geirriteerd en vroeg toen dringend of de zweetklier haar met rust wilde laten. Op dat moment ontdekten wij een kennis, die 's zomers op de eilandjes van Langerhans, in de Westeinderplassen, zomerhuisjes verhuurt, maar 's winters werkloos is en dan een uitkering geniet. Die kennis wachtte ook op de arts, omdat hij na het in elkaar zetten van een spaanplaten boekenkastje plotseling vrij hoge plankenkoorts had gekregen. Geen wonder dat hij wat ijlde en hij was net begonnen aan een wonderlijk verhaal over zijn hartsvriendin, een advocate, die in het Paleis van Justitie tijdens een kort reces in de rechterkamer haar linkerboezem had ontbloot, toen het pittige administratieve meisje, een echte adrenalinestoot, eindelijk werd heengezonden om de computeruitdraai nog eens zorgvuldig door te lopen, zodat wij aan de beurt waren en ons zegje mochten doen.
Inmiddels was het aan de balie volgestroomd met cliënten en patiënten die, dol op een leuk ziektegeval, geïnteresseerd dichterbij kwamen toen de medisch secretaresse ons vroeg wat nadere bijzonderheden over onze zieke echtgenote te verstrekken. Maar gelukkig verloren velen hun ongezonde belangstelling toen bleek dat er in een belendend zaaltje een instructieve lezing over alternatieve geneeswijzen begon, waar een vertegenwoordiger van Svenson's Natuurboetiek zijn zegje deed. Maar dat duurde maar kort, want al spoedig bleek dat hij dermate loog dat hem de mond moest worden gesnoerd.