 |
 |
Зусім нядаўна Аляксандар Лукашэнка заявіў на ўсю краіну, што, калі
старыя кадры ўва ўрадзе не справяцца з эканамічным крызысам да новага
году, то ўсе яны пойдуць у адстаўку, а іхнае месца зоймуць маладыя.
Як вядома, наш прэзыдэнт фэнамэнальна адчувае грамадзкія настроі й чаканьні,
і таму над ягоным пасажам варта прызадумацца. Сапраўды, сёньняшнюю ўнутраную
й вонкавую эканамічную палітыку краіны вызначае старая, камуністычная
намэнклятура, чынавенстава, ўзрост якога складае 60-70 і болей гадоў.
Менавіта гэтае пакаленьне кіруючых пэнсіянэраў трымае рэжым, менавіта
яно нагнятае падзабыты савецкі дух чэргаў і палітінфармацыяў і менавіта
яно не выпускае ўладу са сваіх здранцьвелых, паўмёртвых абдымкаў вось
ужо колькі дзесяцігодзьдзяў. У 1994 годзе грамадзтва, стомленае гэтай
пажылой, перадынфарктнай ўладаю прагаласавала за самых маладых, самых,
здавалася б, сьвежых. Але выбрала ўсё тое-ж. Таму сёньняшнее пытаньне,
якое няўмольна насьпявае й якое так востра прадчувае Лукашэнка, гучыць
так: "хто прыйдзе на зьмену?"
А прыйдуць
менавіта маладыя. Прыйдзе новая хваля - тая, якая ўжо валадарыць у Эўропе:
Тоні Блэр, Герхард Шродэр, Аляксандр Квасьнеўскі. Тая, што захлынулася
ў Расеі: Гайдар, Чубайс, Нямцоў, Кірыенка. Якой празь некалькі гадоў
будзе нашая новая беларуская хваля?
Сёньня мы прапануем вам зірнуць на будучыню Беларусі, вобразна кажучы,
з вышыні птушынага палёту - вачыма маладых. Сваё гледзішча - можа быць
, занадта сьмелае й нават дзёрзкае, а можа, і проста ўпэўненае - прапануюць
лідэры Маладога Фронту эканаміст Аляксей Янукевіч і журналіст Павал
Севярынец.
Стартавы Капітал
Беларусь - адзін з патэнцыйных эканамічных
цудаў Эўропы ХХІ стагодзьдзя. Нашая краіна мае усе перадумовы для моцнага
рэактыўнага старту.
Па-першае, гэта выдатнае эканоміка-геаграфічнае становішча - між краінамі
СНД і Эўропай, між Бальтыйскім і Чарнаморскім рэгіёнамі. Беларусь -
ключавое зьвяно ня толькі ў сыстэме эўрапейска-расейскай бясьпекі, але
й самы пэрспэктыўны пляцдарм для разьвіцьця й экспансіі эканомікі Усходняе
Эўропы. Пра гіганцкую геапалітычную сілу Беларусі сьведчаць і знакамітыя
транзытныя калідоры, і шляхі ці ня ўсіх апошніх войнаў, і пільная ўвага
сусьветнай грамадзкасьці да сёньняшніх беларускіх працэсаў. Зрэшты,
і ўнутраная структура беларускага унікума - радыяльная эканоміка-геаграфічная
канфігурацыя са сталіцай у самым цэнтры, на скрыжаваньні важнейшых камунікацыяў,
з буйнымі прамысловымі вузламі на стратэгічных накірунках - цудоўная
матрыца для стварэньня тэхлналягічнага, фінансавага й інфармацыйнага
сэрца рэгіёна.
Другое - людзі. Беларсуь мае найвышэйшы сярод суседзяў працэнт квадліфікаванага
працоўнага насельніцтва, дастатковы для разгортваньня навукаёмістых
і працаёмістых галінаў вытворчасьці наўзамен энэрга- й мэталаёмістых.
для стварэньня шырокае сучаснае невытворчае сфэры, сэрвісу й абслугоўваньня.
Працавітасьць беларусаў увайшла у савецкі й эўрапейскі фальклёр - і
гэта наш найважнейшы рэсурс, які трэба выкарыстоўваць.
Трэйцяе - прыродныя рэсурсы. Любы спэцыяліст пацьвердзіць вам, што
Беларусь мае дастаткова стратэгічных рэсурсаў для разьвіцьця нармалёвай
эўрапейскай краіне, і нават для экспарту за мяжу. Гэта ў першую чаргу
знакамітыя салігорскія солі (пры комплекснай распрацоўцы гэтае буйнейшае
у Эўропе радовішча здольнае даваць не дзясяткі, а сотні мільёнаў даляраў
цьвёрдае валюты). Гэта самыя разнастайныя будаўнічыя матэрыялы (цэмэнт,
гліна на цэглу й бэтон, пяскі, вапнякі й крэйда, мікашэвіцкі друз і
абліцоўка). Гэта жалезныя руды (Окалаўскае й Карэліцккае радовішчы -
здольныя забясьпечыць Беларусь чорным мэталам). Гэта торф, бурыя вуглі,
даляміты, фасфарыты, рэдкія землі й некаторыя каляровыя мэталы. Велізарнае
значэньне маюць мінэральныя воды, сапрапэлі й цудоўны беларускі лес.
І, урэшце, зямля, амаль па гектары ворнае зямлі на кожнага працаздольнага
беларуса - сярод даволі цеснай Эўропы. Іншая справа, што ў часы СССР
гэтыя багацьці альбо выграбаліся драпежніцкім чыеам (солі, торф), альбо
проста не распрацоўваліся, бо не цікавілі імпэрска монстра ВПК.
Чацьвёртае - вядомасьць, "раскручанасьць" краіны. Не зьдзіўляйцеся,
тая антырэкляма, якую робіць Беларусі цяперашні рэжым, адыгрывае аграмадную
ролю "на будучыню" - для таго, хто будзе пасьля. Беларусь, да якой сёньня
прыцягнутая пільная ўвага сусьветнае супольнасьці, заўтра мае ўсе шанцы
атрымаць шматмільярдныя ўліваньні адразу па зьмене ўлады. Памяняць знак
"-" на "+" - справа тэхнікі7 Велічыня застаецца: вось вам, як прыклад,
Чылі ці ПАР.
Беларускі Эканамічны Цуд
Такім чынам, цудоўнае геапалітычнае разьмяшчэньне,
кампактная й арганізаваная тэрыторыя, адукаванае й працавітае насельніцтва
дазваляюць зараз разьлічваць на выдатную пэрспэктыву Беларусі ў ракурсе
ХХІ ст. Сёньня нашая краіна ўяўляе сабою аграмадны палітыка-эканамічны
вакуум у цэнтры Эўропы, куды гатовыя хлынуць магутныя капіталы
й зацікаўленыя інвэстары. Пры ўмове стабільнага дэмакратычнага ўраду
- а такі ўрад рана ці позна ў краіне ўсталюецца - Беларусь робіцца адкрытай
арэнай скрыжаваньня глябальных інтарэсаў - Эўропы й ЗША, Расеі й Нямеччыны,
Украіны й Прыбалтыкі - і, як сьледзтва, прыцягненьня канкурэнтных капіталаў.
Прыгадайце гісторыю азіяцкіх "тыграў" - цуды арганізуе менавіта міжнародная
геапалітыка.
Спачатку будзе дасягнутая фінансавая стабілізацыя . Сёньня ўсім ясна,
што без вонкавых пазыкаў і ўнутранае шокавае тэрапіі на першым этапе
не абыйсьціся: да такога стану даведзеная эканоміка расейскім перакосам
і камуністычнай спадчынай. Будзе патрэбная жорсткая падатковая палітыка
разам з раскруткай ідэі свабодных эканамічных зонаў, адмаўленьне ад
дзяржаўнага крэдытаваньня стратных калгасаў-саўгасаў пры падтрымцы фэрмэрства,
увядзеньне рэжыму эаноміі й бязьлітаснай працэдуры банкруцтва адначасова
з распачынаньнем маштабовых структурных рэформаў. Усе гэтыя меры6 увязаныя
ў пасьлядоўную выканаўчую сыстэму й спалучаныя з уздымам прыватнай ініцыятывы
разьняволенага грамадзтва, здольныя забясьпечыць аптымальныя варункі
для інвэстыцыяў - пераважна замежных, але часткова і ўнутраных.
Гэтаму будзе спрыяць і геапалітычная раскладка на кантынэнце: актыўнае
ўвядзеньне у абарот грашовай адінкі euro і ўзмацненьне Нямеччыны з натуральнай
эканамічнай экспансіяй на Ўсход будзе вымагаць ад ЗША больш канкрэтных
і рашучых крокаў дзеля стварэньня "даляравага пасу" паміж Заходняй Эўропай
і Расеяй (альбо тымі дзяржавамі, што ўтворацца пасьля яе развалу). У
гэтай плянэтарнай камбінацыі важную ролю суджана выканаць зноўку Беларусі.
У гэтай жа сфэры палягае вырашэньне славутага транзытнага пытаньня й
нафтавага калектара.
Акумуляцыя фінансавых рэсурсаў з Усходу й Захаду ў беларускіх банках
будзе мець выключнае значэньне. Інвэстары будуць зацікаўленыя ў стабільнасьці
ў краіне й на яе межах (прыклад: Швайцарыя падчас Другой сусьветнай
вайны, Японія на працягу "халоднае" вайны).
Цэлым шэрагам падымуца свабодныя эканамічныя зоны (найлепшымі варыянтамі
выглядаюць Горадня ў эўрарэгіёне "Нёман", Берасьце як "Брама на Захад",
Полацак, Наваполацак на стыку прыбалтыйскіх і расейскіх інтарэсаў, Гомель
ў трохкутніку Беларусь-Украіна-Расея, Ворша й уласна Менск). Такім чынам,
Беларусь стане усходнеэўрапейскім "круглым сталом", выстаўным павілёнам
са сваімі Давосамі, Кран-Мантанамі... Заслаўе, Мір, Віскулі - чаму б
і не? Гэта пацягне за сабой яшчэ большае разьвіцьцё сфэры паслугаў (гатэлі,
рэстаранны бізнэс ды індустрыя адпачынку), што зробіць, урэшце, магчымым
разгортваньне шырокае сеткі турыстычнага бізнэсу й рэстаўрацыю легендарных
гістарычных і архітэктурных комплексаў.
Кампутары, інфармацыйныя прадукты, побытавая тэхніка, найноўшыя прэпараты
Made in Belarus - вось будучы галаўны боль ЗША й Японіі. Гэта будзе.
Трэба толькі ведаць, як узяцца за справу, і многа, умела, па-беларуску
працаваць.
Зрэшты, эканмічны цуд на той й цуд, што здараецца нечакана, прарыўна,
раптоўна. Так будзе й гэтым разам.
Адраджэньне Робіцца Прагматычным.
У ва ўсе часы Беларускае Адраджэньне
насіла выразна акрэсьленыя рамантычныя рысы. Самаахвярнасьць,
інтэлігенцкі энтузіязм і наіўны аптымізм былі рухавікамі й найноўшага
пэрыяду беларусізацыі, які пачаўся з канца 80-х і доўжыўся да вясны
1996 г7 Прагматыкі, якія раптам трапляліся ў шэрагах беларускіх адраджэнцаў,
праз пэўны час ціха адыходзілі ўюок пакідаючы за сабою добрыя, з адценьнем
смутку ўспаміны. Між тым, першачарговай прычынай паразы стаў менавіта
недахоп прагматызму - як палітычнага, так і эканамічнага.
Новая хваля Адраджэньня Беларусі павінная ўзьняцца ў хуткім часе, і
зьвязаная яна будзе6 натуральна, з моладзьдзю. Той, якая вырасла,
сфармавалася ў атмасфэры толькі што набытае свабоды й вольнага выбару,
без ідэалягічных склерозаў і радыкулітаў, з прынцыпова адрозным праэўрапейскім
сьветапоглядам. І першы з гэтых прынцыпаў, які так наглядна дэманструе
сёньня маладое пакаленьне - прагматызм. На нашую думку, ён не
супярэчыць ідэі Адраджэньня, а проста надае ёй рацыянальнае, простае
й мудрае скіраванасьці. Беларуская Нацыянальная Ідэя набывае ня толькі
духоўны, але й матар'яльны аспэкт. Таму на сьцягох будучых пераменаў
вялікімі літарамі будзе напісана: "Беларусы! Узбагачайцеся!"
Сапраўды, дзяржава, якой бы моцнай яна ні была6 ня здольная забясьпечыць
дабрабыт хацяб бальшыні сваіх насельнікаў. Дзяржава - такая сыстэма,
што можа зрабіць усіх сваіх падданых беднымі альбо няшчаснымі, але шчасьлівымі
й заможнымі - ніколі. Будучыя ўрады незалежнае й дэмакратычнае Беларусі
мусяць сканцэнтраваць сваю ўвагу на непасрэдны клопат пра тых грамадзянаў,
што з пэўных прычынаў (стан здароўя, узрост) ня могуць парупіцца пра
сябе самастойна. Для ўсіх астатніх неабходна як мага больш хуткае й
рашучае стварэньне спрыяльных варункаў дзеля гаспадарчае дзейнасьці
й жорсткія гарантыі недатыкальнасьці прыватнай уласнасьці.
Праграмы паводле якіх праз два гады кожны жыхар краіны будзе мець пэўны,
напрыклад, 300 даляраў, штомесячны заробак6 ня толькі не выканальныя6
але й псыхалягічна не апраўданыя: яны забіваюць прыватны прагматызм
і завязваюць асабісты дабрабыт кожнага выключна на дзяржаўным клопаце.
"Мы дадзім вам магчымасьць законна зарабляць 1000 даляраў у месяц!"
- такі лёзунг для кожнага беларуса будзе нятолькі болш шчырым, але й
прывабнейшым нават зь меркаваньняў здаровага папулізму.
Ня трэба выбіваючыся зь сілаў змагацца за шчасьце народа (дарэчы, з
самым народам). Трэба проста даць гэтаму народу магчымасьць займацца
сваім шчасьцем асабіста.
Сёньняшнія маладыя, якія адукуюцца ў Эканамічным Унівэрсытэце, БДУ
й недзяржаўных інстытутах, вучацца быць упэўненымі ў сваіх сілах. Яны
стаяць за дэмакратыю, за незалежнасьць Беларусі у Маладым Фронце й Грамадзянскім
Форуме. Яны праходзяць усе неабходныя выпрабаваньні, каб пасьля ўзяць
на сябе цяжар будучых рэформаў і прайсьці шлях ад разоранай, падаўленай
краіне да разьвітое, заможнае эўрапейскае дзяржавы.
|