Irc Lover -----Hoshine's Side--- Chapter 2 -----Campus----- การเรียนช่วงเช้าของวันนี้ผ่านไปแล้ว ผมอาศัยม้านั่งใต้ต้นไม้ต้นหนึ่งในมหาวิทยาลัยเป็นที่นั่งกิน ข้าวกลางวัน ระหว่างที่ผมกำลังสนใจกับกับข้าวในปิ่นโต เสียงๆหนึ่งก็ดังขึ้นข้างหลัง "ไง คุริ วันนี้ก็ปิ่นโตอีกเหรอ" พอผมหันกลับไปหาต้นเสียง โฮโนกะซังกับคาโฮะซังก็มาอยู่ตรงหน้า ส่วนเสียงเมื่อกี้ก็เป็นเสียงของ คาโฮะซัง "สวัสดีครับ คาโฮะซัง โฮโนกะซัง" ผมทักทายกลับไป "ทานกลางวันกันรึยังครับเนี่ย" "กำลังจะออกไปหาอะไรทานข้างนอกนี่แหละ กำลังคิดว่าจะชวนเธอไปด้วยอยู่พอดี" โฮโนกะซังตอบ "แต่มี ปิ่นโตจากแฟนแล้วนี่ งั้นคงไม่หิวแล้วสินะ" คาโฮะซังแซวผม "จากแฟนอะไรกันครับ ปิ่นโตเนี่ย ผมเป็นคนทำมาเองนะ" ทั้งสองคนทำหน้าไม่ค่อยเชื่อ ผมเลยต้องอธิบาย ต่อ "ผมเป็นคนรับผิดชอบเรื่องอาหารในบ้าน เพราะฉะนั้น ปิ่นโตอาหารกลางวันก็เลยเป็นหน้าที่ของผมน่ะครับ" "แล้ว เด็กผู้หญิงที่เดินด้วยกันเมื่อวันอาทิตย์ล่ะ ใครกันเอ่ย?" คาโฮะซังยังไม่เลิก ปกติผมกับชิอนจะนัดเจอกันทุกวันอาทิตย์ นี่ก็แสดงว่า คาโฮะซังเห็นตอนที่ผมอยู่กับชิอนเมื่ออาทิตย์ที่ผ่าน มาสินะเนี่ย "ก็เป็น....." ผมกำลังจะเอ่ยปากตอบ แต่แล้วก็หยุด หันมาคีบข้าวคำสุดท้ายใส่ปาก แล้วก็ตัดบท "ไม่เอาล่ะ เลิกแซวซะทีเถอะครับ คาโฮะซัง ผมไปเตรียมเรื่องเรียนตอนบ่ายดีกว่า" ผมตั้งท่าจะลุกจากม้านั่ง "เดี๋ยวสิ ไหนๆก็ไหนๆแล้ว ไปหาที่นั่งคุยกันก่อนสิ ถ้าไม่หิว ก็ไปนั่งดื่มอะไรแทนก็ได้" คาโฮะซังเปลี่ยนมา ชวนผมแทน "จะได้คุยกันต่อ ยังไม่รู้เลยว่าเด็กคนนั้นเป็นอะไรกับ..." ยังไม่วายวกกลับมาแซวผมจนได้ แต่ยังพูดไม่ทัน จบ คาโฮะซังก็ถูกโฮโนกะซังดึงเสื้อเป็นการปรามเบาๆ ซาวาตาริ โฮโนกะเป็นรุ่นพี่ปีสามที่คณะสัตวแพทย์ที่ผมเรียนอยู่ ส่วนโมริอิ คาโฮะก็เป็นเพื่อนสนิทของโฮโนกะ ซัง ตอนแรก ผมเจอกับโฮโนกะซังในงานเลี้ยงรับน้องเมื่อตอนเปิดเทอมก่อน หลังจากนั้นโฮโนกะซังก็แนะนำคาโฮะซังให้ ผมรู้จัก ที่พวกเราสนิทกันทั้งที่เพิ่งรู้จักกันได้แค่อาทิตย์เดียว แถมทั้งคู่ยังเป็นรุ่นพี่ ก็เพราะเวลากลับบ้านของผม ทุกวัน ถ้าไม่ไปตรงกับโฮโนกะซัง ก็มักจะไปตรงกับคาโฮะซัง หรือไม่ก็ทั้งคู่ "นี่ ตกลงเด็กผู้หญิงคนนั้นน่ะ เป็นแฟนเธอจริงๆใช่มั้ย" โฮโนกะซังถามระหว่างที่กำลังเดินกลับคณะ ส่วน คาโฮะซังแยกตัวออกไปตั้งแต่ตอนกลับเข้ามาในมหาวิทยาลัยแล้ว "เฮ้อ.... แม้แต่โฮโนกะซังก็เป็นไปด้วยเหรอเนี่ย" ผมถอนหายใจเมื่อได้ยินคำถาม สุดท้ายก็ตัดสินใจตอบ ออกไปเพื่อให้เรื่องยุติซะที "ใช่ครับ เธอเป็นนักเรียนม.ปลายโรงเรียนใกล้ๆนี้ ผมคบกับเธอมาได้ปีนึงแล้วล่ะ" "ไว้แนะนำให้รู้จักบ้างสิ" โฮโนกะซังพูด "อยากรู้จังว่าคนที่เธอเลือกเนี่ย จะเป็นคนยังไงนะ" "ถ้ามีโอกาสนะครับ" ผมตอบ แล้วก็แยกไปเข้าห้องเรียนของตัว หลังเลิกเรียน ระหว่างที่กำลังยืนรอรถไฟที่สถานีอยู่นั้น ผมก็เอาโน้ตเพลงที่ได้มาจากจิเอะซังมาลองดูผ่านๆ อยู่ๆก็มีแรงปะทะจากมือๆหนึ่งอัดเข้าที่กลางหลังผม ผมหันกลับไปทันทีหวังจะเล่นงานคนที่มาเล่นบ้าๆแบบนี้ซักที แต่ พอเห็นว่าเจ้าของมือเป็นเจ้ามาเอดะ โคจิเพื่อนสนิท ผมก็รีบหยุด "ทำอะไรของนายเนี่ย ถ้าฉันหยุดไม่ทัน ป่านนี้นายได้ลงไปนอนเล่นกะพื้นสถานีแล้ว" "โทษทีๆ ล้อเล่นนิดหน่อย อย่าซีเรียสน่า" มาเอดะรีบแก้ตัว "กำลังจะกลับเหรอ" "อืม เพิ่งเลิกเรียนน่ะ" ผมตอบ พยายามไม่มองหน้าเพื่อน เดี๋ยวจะมีอารมณ์ขึ้นมาอีก "แล้วนาย วันนี้ไม่ไป ทำงานเรอะ" "วันนี้หยุดน่ะ แต่ก็กำลังคิดว่าจะแวะไปที่ร้านหน่อย ไปด้วยกันมั้ยล่ะ" มาเอดะชวนเพราะเห็นผมยังไม่หาย โมโห "เดี๋ยวเลี้ยงอะไรไถ่โทษน่า" "ไม่ล่ะ ฉันมีธุระนิดหน่อยน่ะ" ผมปฏิเสธ "เอาไว้วันหลังค่อยเข้าไปให้นายเลี้ยงแล้วกัน" "ฟุตามิซังสินะ" หมอนั่นพูดยิ้มๆ "ฉันต้องไปซื้อของสำหรับทำกับข้าวเย็นนี้ต่างหากเล่า" ผมเริ่มจะรำคาญเจ้าเพื่อนคนนี้แล้ว "ท่าทางนายจะ อยากลองลงไปนอนเล่นกะพื้นจริงๆใช่มั้ยเนี่ย" "ล้อเล่นน่า บอกแล้วไง อย่าซีเรียสสิ" มาเอดะค่อยๆเดินถอยออกห่าง เพราะเห็นท่าทางผมเอาจริงแน่ "อ๊ะ รถมาแล้ว ฉันไปก่อนนะ" แล้วหมอนั่นก็รีบวิ่งไปขึ้นรถ "ให้ตายสิ ทำไมใครๆชอบแซวเรื่องเรากับชิอนกันจังนะ" ผมเริ่มบ่น "แล้วไม่ดีเหรอคะ" เสียงชิอนนี่นา ทำไม... ผมรีบหันไปตามเสียง ก็เห็นชิอนมายืนอยู่ข้างๆผมตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ "ชิอน..." "โฮชิเนะซังไม่อยากให้ใครรู้เรื่องของพวกเราเหรอคะ" ชิอนถาม สีหน้าเธอดูเศร้าๆ "ปะ..เปล่าหรอก เพียงแต่ ถ้าคนอื่นพูดกันมากเกินไป ชิอนจะ..." ผมแก้ตัว "ฉันไม่เป็นไรหรอกค่ะ" ชิอนกลับมายิ้มเหมือนเดิม ผมค่อยสบายใจที่เห็นรอยยิ้มของเธอ "ว่าแต่ ทำไมมาอยู่ที่นี่ล่ะ ต้องขึ้นรถที่ฝั่งโน้นไม่ใช่เหรอ" ผมถาม "ก็.....วันนี้ ฉันจะไปทานอาหารเย็นที่บ้านโฮชิเนะซังน่ะค่ะ" ชิอนตอบ เป็นคำตอบที่ผมคิดไม่ถึงจริงๆ "เฮ้อ..." ผมถอนหายใจพอนึกได้ว่าใครคือผู้อยู่เบื้องหลัง "พี่มุสึกิสินะ" ชิอนพยักหน้า ผมส่ายหน้าเบาๆ ก่อนจะพูดต่อ "แต่เดี๋ยวผมต้องไปซื้อของก่อนนะ ถ้าอยากไปทานอาหารเย็นจริงๆล่ะก็ คงต้องขอแรงไปช่วยกันถือล่ะ" ชิอนไม่ตอบ แต่ยิ้มแล้วก็พยักหน้าซ้ำอีก ตามด้วยเสียงหัวเราะใสๆ อาหารเย็นวันนั้นผมลงมือทำอย่างสุดฝีมือ ก็คนที่รักอุตส่าห์มาทานด้วยทั้งทีนี่นา พออาหารเสร็จ ยังไม่ทันที่ ผมจะไปร่วมโต๊ะกับพวกพี่มุสึกิ ก็มีเสียงก้องขึ้นในหัว "โฮชิเนะซัง...." เทเลพาธี.... วิธีติดต่อแบบนี้จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก..... "โคโตเนะจังสินะ" ไม่ใช่ว่าผมจะมีพลังจิตอะไรกับเค้าหรอก แต่ผมรู้ว่าโคโตเนะจังสามารถอ่านใจคนอื่นได้ ผมก็เลยคิดคำตอบโต้ไว้ให้เธอมาอ่านไปเท่านั้นเอง "มีอะไรเหรอ" "พรุ่งนี้ มาที่โรงเรียนหน่อยได้มั้ยคะ" เสียงเธอดังขึ้นในหัวอีก "ทำไมล่ะ" ผมนึกถามกลับไป "มีอะไรอยากให้ดูน่ะค่ะ" "ก็แล้วมันอะไรล่ะ" "ไว้มาถึงก็จะรู้เองแหละค่ะ มาให้ได้นะคะ" แค่นั้นแล้วเสียงโคโตเนะจังในหัวผมก็เงียบหายไป ถึงจะยังติดใจกับเรื่องนี้อยู่ แต่ผมก็เลิกสนใจไปซักพัก ถอดผ้ากันเปื้อนโยนลงบนโต๊ะในครัว แล้วก็เดินมาที่โต๊ะอาหาร "เป็นอะไรของเธอน่ะเมื่อกี้ มัวแต่เหม่ออยู่นั่นแหละ" พี่มุสึกิทักผมทันทีที่ผมมาถึงโต๊ะ "พอดีได้เทเลพาธีจากโคโตเนะจังน่ะ" ผมตอบ "บอกให้พรุ่งนี้ไปที่โรงเรียนหน่อย" "โคโตเนะจัง? แฟนอุตส่าห์มาทานข้าวเย็นด้วยทั้งที ยังจะมีใจไปคุยกับเด็กผู้หญิงคนอื่นอีกเหรอ" พี่มุสึกิ พูดเหมือนจะชวนผมทะเลาะ จนโนเอมิต้องรีบขัดจังหวะ "งั้นพรุ่งนี้ พี่ก็จะไปโรงเรียนของโคโตเนะจังเหรอคะ" ผมพยักหน้าแทนคำตอบ "งั้น ให้ฉันไปด้วยได้มั้ยคะ" "คงได้ล่ะมั้ง ไม่ได้บอกนี่ว่าห้ามพาใครไปด้วย" ผมรับปากน้องสาว "งั้นพรุ่งนี้เลิกเรียนแล้ว พี่จะไปรับที่ โรงเรียนแล้วกันนะ" โนเอมิตอบรับ ผมเหลือบมองชิอน เห็นเธอแอบหัวเราะเบาๆ จริงสินะ ตอนนี้เธออยู่คนเดียวเพราะคุณพ่อไปทำงาน ต่างประเทศ ความจริงก็เหมือนกับพวกผม แต่ชิอนเป็นลูกสาวคนเดียว ไม่มีพี่น้องเหมือนพวกผม ทุกๆวัน เธอคงจะนั่ง ทานข้าวเย็นคนเดียวเหงาๆก็ได้ ถึงตอนนี้ ผมเริ่มรู้สึกขอบคุณที่พี่มุสึกิชวนเธอมาทานข้าวเย็นด้วยกันวันนี้แล้ว "วันนี้ก็ดึกแล้ว งั้นชิอนก็ค้างที่นี่ซะเลยสิ" พี่มุสึกิพูดขึ้นหลังจากเวลาอาหารเย็น ความรู้สึกขอบคุณของผม ตอนเริ่มทานอาหารเย็นหมดไปทันที ยังไงๆ พี่ก็คงคิดแต่จะหาเรื่องแกล้งน้องชายคนนี้อยู่ดีนั่นแหละ "เดี๋ยวผมไปส่งให้ก็ได้" ผมพูดแล้วก็หันมามองชิอน "ยังไก็ต้องกลับไปเตรียมเรื่องเรียนของพรุ่งนี้ไม่ใช่ เหรอ" ผมคิดว่าแค่นี้คงจะทำลายการแกล้งกันของพี่มุสึกิได้ แต่กลายเป็นว่า.... "พรุ่งนี้วันเสาร์ มีเรียนแค่ครึ่งวันเท่านั้นเอง วิชาก็เหมือนของวันนี้ คงไม่เป็นไรหรอกค่ะ" นี่ผมคิดผิดเรอะ เนี่ย แม้แต่ชิอนก็เป็นไปกับพี่ด้วย "งั้นก็ตกลงนะ" พี่มุสึกิพูดแล้วก็หันมายิ้มกับผม เหมือนกับจะบอกว่า'ฉันชนะ'อย่างนั้นแหละ "ชิอนค้างที่นี่ก็ ดีเหมือนกัน จะได้กันหมอนี่ออกจากจอคอมได้ซักคืน" 'เฮ่อ....' ผมถอนหายใจ ก่อนจะเริ่มเก็บจานชามทั้งหลายไปล้าง โดยมีโนเอมิช่วยเป็นลูกมือ To be Continued..........