ΠΡΑΣΙΝΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ (αρχείο)
ΠΡΑΣΙΝΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ
ΟΗΕ: 50 ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΕΣ
ΓΙΑ ΤΑ ΑΤΟΜΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, ΙΣΟΤΗΤΑ & ΕΥΤΥΧΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ
Κώστας Διάκος- Γιάννης Παρασκευόπουλος
Το κείμενο αυτό αποτέλεσε εισήγηση για τα 50χρονα του Ο.Η.Ε., σε συνάντηση του Φόρουμ των αριστερών κομμάτων της Ευρώπης που οργάνωσε ο «Συνασπισμός της Αριστεράς & της Προόδου» στην Αθήνα.
Σήμερα τα ανθρώπινα δικαιώματα δοκιμάζονται όχι μόνο ως προς την εφαρμογή τους αλλά και ως προς την θεωρητική και ιδεολογική τους κατοχύρωση, στα πλαίσια της πρόωθησης ενός μοντέλου κοινωνίας της αγοράς, που επιβάλλει η παγκοσμιοποίηση της οικονομίας και όχι μόνο αυτής. Παράλληλα ο Ο.Η.Ε. από διεθνές θεσμικό όργανο αλληλεγγύης και ειρήνης έχει μετατραπεί σε εργαλείο άσκησης συγκυριακής πολιτικής από τα οικονομικο-πολιτικά κέντρα διαχείρισης της παγκοσμιοποίησης, που με “μακρύ τους χέρι” τις Η.Π.Α. επιβάλλουν αδιαφανώς και χωρίς δημοκρατικό τουλάχιστον διάλογο την επί μέρους έκφραση της πολιτικής των συμφερόντων τους.
Σήμερα, 50 χρόνια μετά την Διακήρυξη του ΟΗΕ, η έκταση των ανθρώπινων δικαιωμάτων όχι μόνο δεν διευρύνεται με τα σημερινά δεδομένα της τεχνολογικής προόδου και της αλόγιστης παρέμβασης του ανθρώπου στο περιβάλλον αλλά συρρικνώνονται για την επίτευξη αόριστα και στατιστικολογικά κάποιων οικονομικών δεικτών. Αξίζει κανείς να επισημάνει δύο χαρακτηριστικές περιπτώσεις. Το άρθρο 23 της Διακήρυξης αυτής τονίζει στην παρ.1 ότι “ο εργαζόμενος πρέπει να έχει δίκαιες και ικανοποιητικές συνθήκες εργασίας και να προστατεύεται από την ανεργία. Και ερωτώ: Πως αυτό συμβιβάζεται με την Κυ-ριαρχούσα θεωρία ότι η ευημερία της κοινωνίας απαιτεί την ύπαρξη ανεργίας; Στην παρ. 2 κατοχυρώνεται το δικαίωμα ίσης αμοιβής για ίση εργασία. Και ερωτώ: Πως αυτό συμβιβάζεται με την πλήρη κοινωνική αποδοχή ότι η ίση εργασία ενός Αλβανού στην Ελλάδα δεν συνεπάγεται ίση αμοιβή του για την ίδια εργασία με τον Ελληνα. Στην παρ. 3 τονίζεται κάθε εργαζόμενος έχει δικαίωμα δίκαιης και ικανοποιητικής αμοιβής που να εξασφαλίζει σ’αυτόν και την οικογένεια του συνθήκες ζωής άξιες στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Και ερωτώ: Αυτό πως συμβιβάζεται με τις νομοθετικές ρυθμίσεις περί ελαστικοποίησης της αγοράς εργασίας και την πλήρη σχεδόν ατομικοποίηση των μισθολογικών δεδομένων των εργαζομένων, που σε συνδυασμό με την ανεργία μόνο αξιοπρεπή ζωή δεν εξασφαλίζει; Και συνεχίζει η ίδια παρ.: Η αμοιβή της εργασίας πρέπει να συμπληρώνεται με άλλα μέσα κοινωνικής προστασίας. Και ερωτώ: Πως αυτό συμβιβάζεται με όλο αυτό τον θεωρητικό οργασμό και την εφαρμογή του για την κοινωνική προστασία των εργαζομένων, εντάσσοντας την στην αρχή της ανταποδοτικότητας, θεωρώντας το υποκείμενο “εργαζόμενος” ως εργαλείο (μήπως δεν είναι και έμψυχο) στην οικονομία της αγοράς. Ο κ. Σπράος μάλιστα δυστύχησε, που οι Ελληνες ζουν τόσο πολύ και πρέπει να τους πληρώνουμε συντάξεις και άρα κατά συνέπεια για να ισοφαρίσουμε το κόστος ας έχουμε συντάξεις πείνας (κυριολέκτω και δεν δημαγωγώ, το ξέρετε όλοι) για του συνταξιούχους. Αλλά και το άρθρο 25 τονίζει καθένας έχει δικαίωμα σε ένα βιοτικό επίπεδο ικανό να εξασφαλίσει στον ίδιο και στην οικογένεια του υγεία και ευημερία και ειδικότερα τροφή, ρουχισμό, κατοικία, ιατρική περίθαλψη όπως και τις απαραίτητες κοινωνικές υπηρεσίες. Εχει ακόμα το δικαίωμα σε ασφάλιση για την ανεργία, την αρρώστια, την χηρεία, την γεροντική ηλικία, όπως όλες τις άλλες περιπτώσεις, που στερείται τα μέσα της συντήρησης του, εξαιτίας περιστάσεων ανεξαρτήτων της θέλησης του. Η περικοπή αυτή αφιερώνεται σ’όλους τους θεωρητικούς της κοινωνίας των 2/3. Και να επισημανθεί ότι τα κείμενα αυτά αποτελούν διατάξεις του εθνικού δικαίου των κρατών-μελών του Ο.Η.Ε., με αυξημένη μάλιστα ισχύ.
Ομως η Διακήρυξη αυτή στήριξε ένα Οργανισμό, που, στην συγκρότηση του είχε όλα τα στοιχεία για να δημιουργήσει τους όρους ενός διεθνούς μηχανισμού αλληλεγγύης, όπως φαίνεται και από τα κείμενα που θεσμοθετούν τον Οργανισμό αυτό. Στα πλαίσια της αλληλεγγύης αυτής διαμόρφωσε και μηχανισμούς διαιτησίας στις διεθνείς σχέσεις και όχι αναγκαστικής επιβολής θέσεων, γιατί απλούστατα από τα θεσμικά του πλαίσια δεν διέθετε τα δημοκρατικά εκείνα στοιχεία γι’αυτό. Σήμερα όμως στην παγκοσμιοποίηση της οικονομίας και κατ’ επέκταση της πολιτικής, μηχανισμοί (π.χ. ΝΑΤΟ), στηριζόμενοι στα κενά που έχει ο δομικός αυτός χαρακτήρας, ο Ο.Η.Ε. χρησιμοποιείται ως εργαλείο επιβολής των συγκυριακών επιλογών των παντοδύναμων μηχανισμών εξουσίας στην παγκοσμιότητα αυτή, με μακρύ χέρι την μόνη πιά υπερδύναμη των Η.Π.Α., που, να σημειωθεί είναι ο πλέον οικονομικός υπόχρεος στον Οργανισμό με οφειλή δισ εκατομμυρίων δολλαρίων. Ετσι αποδυναμώνεται το κύρος ενός Οργανισμού που θα μπορούσε να αποτελέσει πράγματι διαχειριστή των παγκοσμίων υπόθεσεως, με διορθωτικές θεσμίσεις που θα οδηγούσαν σε άλλες επιλογές, σεβόμενος την ειρήνη, την ελευθερία, την δημοκρατία, τον διάλογο κλπ.ανάμεσα στις ανθρώπινες κοινότητες. Χαρακτηριστικά στοιχεία της χρησιμοποίησης του αποτελεί η αντιφατικότητα στις επί μέρους αποφάσεις. Η χρησιμοποίηση του ΒΕΤΟ των μεγάλων (και τώρα μεγάλης των) δυνάμεων, που κυριολεκτικά μετατρέπει τους υπολοίπους σε διακοσμητικά στοιχεία αποτελεί το κυρίαρχο μέσο για την αντιφατικότητα αυτή. Παραδείγματα; τα διαφορετικά μέτρα και σταθμά στο Ιράκ και την Κύπρο, στο Κόσσοβο και το Κουρδιστάν (κυρίως το τουρκικό). Απ’την άλλη η παραποιημένη ερμηνεία των διατάξεων του Καταστικού του Οργανισμού χρησιμοποιείται για επεμβάσεις αντίθετες με το γράμμα και το πνεύμα του Ορ-γανισμού. Παράδειγμα; Η εσφαλμενα ερμηνεία του όρου “διεθνής ειρήνη”, που χρησιμοποιείται στο Καταστατικό, προϋποθέτονταςπαρέμβαση του Οργανισμού όταν η κρίση εξέρχεται των ορίων του κράτους-μέλους, με τον όρο “παγκόσμια ειρήνη” επιτρέπει την επέμβαση στρατιωτικών μηχανισμών (π.χ. του ΝΑΤΟ) σε ένα μόνο κράτος, περιορίζοντας την κυριαρχία του ανεπίτρεπτα, για να καταστεί δυνατή η εφαρμογή της Νέας Τάξης, που θα εξασφάλιζε την ειρήνη πλην όμως αύξησε τις εστίες των συτγκρούσεων.
Με τα δεδομένα αυτά θεωρούμε ότι σήμερα απαιτείται όχι μόνο η υπερασπιση των αξιών που θεμελιώνει ο παρεξηγημένος ΟΗΕ αλλά και η ενίσχυση με μια νέα θεμελειακή σύμβαση των κρατών-μελών του, που θα καταργεί το ΒΕΤΟ, θα ενισχύει τις δυνατότητες λειτουργίας των οργάνων του σε ισότιμη βάση των μελών τους και με ελεύθερη, κατόπιν εκλογής συγκρότηση τους. Ακόμα απαιτείται η διεύρυνση εφαρμογής των ήδη υφισταμένων ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ο θεσμικός προσδιορισμός προστασίας των νέων δικαιώματων που γεννούν τα σημερινά δεδομένα και που η σημερινή νομική αναζήτηση, οικολογικοποιώντας την φιλοσοφική σκέψη του Δικαίου ονομάζει συλλογικά υπό την έννοια ότι η προστασία της ατομικότητας τους προϋποθέτει συλλογική άσκηση τους,όπως αυτά που έχουν σχέση με την προστασία των πολιτών από τα σημερινά Μ.Μ.Ε. ή με το περιβάλλον.
Απ΄την άλλη ο ιστορικός (και όχι μόνο) σχολιασμός των ευρωπαικών εξελίξεων δίνει την δυνατότητα για μια κατανόηση της σημερινής ευρωπαικής πραγματικότητας, που μαστίζεται από άκρατο οικονομισμό, αριθμολαγνεία, απανθρωπία, υποταγή της ουσίας στην διαδικασία και έτσι μετατρέπει το υποκείμενο “άνθρωπος” σε αντικείμενο αψύχων επιλογών. Η Ευρώπη, της οποίας η ενιαία συγκρότηση είναι ανάγκη και ώριμος στόχος θα πρέπει σήμερα να επιδιώξει κυ-ρίως την θεσμική της συγκρότηση σε δημοκρατικά πλαίσια, την ενιαία πολιτική και αμυντική έκφραση της ανεξάρτητα όμως από άλλες δυνάμεις (κυρίως τις ΗΠΑ) και επιρροές. Θα πρέπει να αντιτάξει στην κοινωνία της αγοράς την κοινωνία του ανθρωπισμού, όπως αυτός είναι γέννημα της ταυτότητας της από την φιλοσοφικά ιστορική της εξέλιξη Η Ευρώπη δεν είναι ενιαία σε θέσεις, απόψεις και συμπεριφορές αφού σ’αυτή συναντώνται, διαφορετικές φιλοσοφίες ζωής, πολιτισμοί, πολιτικές, που την διαφορετικότητα τους πρέπει να περισώσουμε από την ισοπέδωση της παγκόσμιας αγοράς, γιατί αυτή η διαφορετικότητα είναι και το συστατικό της στοιχείο που την καθιστά ικανή να επιβάλει τον ανθρωπι-σμό της σε παγκόσμια κλίμακα υπό τον όρο όμως της απαλλαγής της από τις εξαρτήσεις που της επιβάλλουν οι επιλογές της μονομέρειας στην σύγκλιση με βάση τα οικονομικά δεδομένα, μονομέρεια που έχει σαν βάση άλλη επιλογή ζωής, αυτή του αμερικάνικου Ονείρου.
Μόνο έτσι η, εξ αντικειμένου παγκοσμιότητα πιά των οικονομικών και κοι-νωνικών διεργασιών στον πλάνητη μας θα τεθεί υπό τον έλεγχο των πολιτών που τον κατοικούν και όχι των παρασκηνίων διαφόρων οικονομο-πολιτικών Λεσχών, Γραφείων και αδιαφανών και μη ελεγχόμενων απ’αυτούς διεθνών οικονομικών οργανισμών.
Προς την κατεύθυνση αυτή το κόμμα μας στα πλαίσια της Ομοσπονδίας των Πρασίνων Κομμάτων της Ευρώπης, της οποίας είναι μέλος, μαζί και με άλλους, προκάλεσε πρωτοβουλίες προς την κατεύθυνση αυτή και θεωρούμε ιδιαίτερα σημαντικό να υπάρξουν παρόμοιες πρωτοβουλίες και από την Συνάντηση σας,ώστε συνεργαζόμενοι ως δύο πολιτικές συνιστώσες, σε μια συγκυρία που το κόκκινο-πράσινο ασκεί διαχείρηση σε πολλές χώρες να θέσει βάσεις πολιτικής αυτονομίας της Ευρώπης, προς μια Ευρώπη των λαών και όχι των αριθ-μών, όπως επιθυμούν τα κέντρα άσκησης της παγκόσμιας πολιτικής.
[Περιεχόμενα] [Αρχική Σελίδα]