ΤΟ ΚΟΡΑΚΙ

[...]Ma το απόμαχο κοράκι, κουρνιασμένο
απάνω στη γαλήνια προτομή,
μονάχα εκείνα επρόφερε τα λόγια,
λες και σ' αυτά τα δυο λόγια
καταστάλαζεν ακέρια του η ψυχή.
Δεν αξεστόμισε άλλο τι, μήτε και φτεροσάλεψε
ωσπού άρχισα να σιγομουρμουρίζω:
"Κι άλλοι μου φίλοι εφύγαν και μ' αφήσαν
ως την αυγή κι αυτό δε θε να μ' αφήσει,
καθώς κι οι ελπίδες μου όλες φτερουγίσαν".
Μα το πουλί μου αποκρίθει: "Ποτέ πια".
Ριγώντας απ' την άπλετη ησυχία
που απλώθηκε ξωπίσω μου απο την ξάστερην
εκείνη απόκρισή του: "Α, δίχως άλλο, εσκέφτηκα,
η φράση αυτή π' ολοένα μου τονίζει,
αυτή θε να' ναι η γνώση του όλη κι όλη,
κληρονομιά απο κάποιο δύσμοιρον αφέντη
που η συμφορά τον είχε πάρει κυνηγώντας,
ωσπού όλα τα τραγούδια του πια έκλειναν,
όλα μ' αυτήν την ίδια επωδό,
ώσπου τα πένθιμα τραγούδια του της ελπίδας του
ετελείωναν με την ίδια μελάγχολη επωδό: "Ποτέ πια. 
Ποτέ πια".
Μα καθώς το κοράκι στην ψυχή μου
έφερνεν' ακόμα εκείνο το χαμογέλιο,
μια πολυθρόνα τράβηξα βαθιάν,
αντίκρυ στο πουλί, στην Παλλάδα και στην πόρτα,
και μέσα στα βελούδινα βυθώντας μαξιλάρια,
τους στοχασμούς μου αρχίνισα να στρώνω έναν προς έναν,
ζητώντας να ξηγήσω τ' ήθελε αυτό το σκοτεινό,
άχαρο,ισχνό και οιωνικό πουλί,
το παλαιϊκό, τ' ήθελε να σημάνει
με την κραυγή του:"ποτέ πια".
Και κάθισα εκειδά γυρεύοντας να δώσω
μιαν εξήγηση σ' εκείνο, μα δίχως ν' απευθύνω
ούτε μια λέξη στο πουλί, που τα βαθιά του μάτια,
βυθώντας τώρα μέσα μου,
φλογίσανε τα βάθη της καρδιάς μου,
κάθησα να μαντέψω εκείνο κι άλλα μύρια,
βυθισμένος μεσ' στ' απαλά βελουδένια μαξιλάρια,
που τα φλόγιζεν η λάμπα, στα μαβιά,
βελούδινα μαξιλάρια, που η λάμπα μου τα φλόγιζε,
στα μαξιλάρια, που αλλοίμονο εκείνη
δεν θα ξαπλώσει: Ποτέ πια.
Κι άρχισ' ο αγέρας γύρω να βαραίνει,
μυρωμένος απ' όνα θυμιατήρι,
αόρατο, που το σαλεύαν Σεραφείμ
με ανάλαφρη περπατησιά, που εσβυότανε
βουβά' πα στο χαλί. Κι έκραξα τότε:" Δόλιε,
ο θεός σου με τα Σεραφείμ του,
σου στέλνει, σου χαρίζει τη λησμοσύνη,
το νηπενθές για τη χαμένη σου Λεονόρα,
πιές το, ω πιές το γλυκό νηπενθές και ξέχασέ την".
Μα το κοράκι μου κράζει:"ποτέ πια". [...]

 EDGAR ALLAN POE
 



Η μετάφραση ανήκει στον Νίκο Προεστόπουλο απο το βιβλίο: " Edgar Poe- ποιήματα 1831-1849, εκδόσεις Σελίδες.
Για όποιον ενδιαφέρεται, υπάρχει μια πολύ ωραία έκδοση του ποιήματος "Το κοράκι"του Poe, απο τις εκδόσεις Πανός,
η οποία περιέχει στις εσωτερικές σελίδες της χαρακτικά του 1875, με θέματολογία βασισμένη στο ποίημα "Το κοράκι".
1