Κάνω διάγνωση καθαρή και απροσδόκητη,
ακουμπώ τη ράχη στο τυφλό σύμπαν,
στο μεγάλο φινάλε
τραβώ μαύρη γραμμή αίματος
και ξαναρχίζω να χαιρετώ
το απόλυτο τίποτα.
Εφαρμόζω χωρίς επιείκεια
το μέτρο της κριτικής
και θυσιάζω τη ζωή
στο φώς και την αλήθεια.
Καθορίζω εγώ τον εαυτό μου,
θετικιστής-πεσιμιστής,
στον ύποπτο ιδεαλισμό στοχεύω,
δραπετεύω απ' την ζωή,
εξαπατώ τους φανατικούς
και οπαδούς μου έχω το εύγλωτο τίποτα
και την ερημιά του αγώνα. |
 |