Όλοι τα βάζετε με τον τζίτζικα,
ΜΑΛΑΚΕΣ
όλοι με τον τζίτζικα...
Μόνο στα ανέκδοτα τον δικαιώνετε,
και γελάτε, και δεν σκέφτεστε λίγο και αυτόν,
Μόνο το μυρμήγκι...
Δεν τό' ξερα ότι τα παραμύθια αρχαίων σκατοηλίθιων
θα επηρέαζαν τόσο πολύ την γελοία νοοτροπία σας
Σας λυπάμαι ρε, μα λυπάμαι πιο πολύ τον τζίτζικα,
όχι επειδή έφαγε πόρτα από το βρωμοαστικό μυρμήγκι
όχι επειδή τον απολίθωσε το χιόνι,
αλλά επειδή είδε τη ζωή του να γίνεται "διδακτικό" παραμύθι
- με αυτόν στο ρόλο του μαλάκα -
αδικημένος
ΕΓΩ ρε τζίτζικα,
εγώ σε καταλαβαίνω
μα τι να σου δώσω; εγώ είμαι χειρότερος,
εγώ δεν βλέπω τα μηρμύγκια να περνούν απλώς,
εγώ τα αισθάνομαι πάνω σε όλο μου το σώμα,
να τσιμπολογάνε το δέρμα μου,
να συλλέγουν τα αποθέματά τους,
χρησιμοποιώντας τη ζωή μου
και είναι αδιέξοδο,
και κολλάω
και φοβάμαι τον χειμώνα
και δεν μπορώ να ευχαριστηθώ
ούτε το καλοκαίρι μου
Το τραγούδι μου δεν είναι για τον ήλιο τού τώρα,
είναι για το σκοτάδι τού μετά...
Εμπρός μυρμήγκια, μεγαλώστε την αυτοκρατορία σας
γεμίστε τους αγρούς με τα σιχαμερά μικρά σώματά σας
καταστρέψτε το όνειρο, βιάστε το καλοκαίρι μου
Σας μισώ και σπάω την κιθάρα μου
που δεν χρησιμεύει σε τίποτα
και η μόνη μουσική που ακούω πιά
είναι αυτό το "τζόιιιιινγκ"
που σηματοδοτεί τον θάνατο του τζίτζικα