KREDO ARTYSTYCZNE Waldemara Jablonskiego Muzyczny portret stanowi forme artystycznego przeksztalcenia rzeczywistosci plastycznej w dzwiek i muzyke; innymi slowy to akt wyrazenia rozumienia rzeczywistosci poprzez muzyke. Zaistnienie sposobu odzwierciedlania swiata zewnetrznego muzyka daje kompozytorowi moznosc wspolpracy z tworcami innych dziel sztuki. Ow sposob staje sie jakby uniwersalnym przekladem sztuki plastycznej na jezyk muzyczny, a w konsekwencji pozwala on definiowac podstawe i sama idee transformacji obrazu widzialnego w muzyke. Punktem wyjscia rozumowania jest zaistnienie dwoch kluczowych i wyjsciowych czynnikow ograniczajacych owe dziedziny sztuki, a mianowicie ciszy dla muzyki i ciemnosci dla plastyki lub fotografii. Obydwa te pojecia - cisza i ciemnosc stanowia jakby proznie, pustke, w ktorej moze pojawic sie odpowiednio dzwiek i obraz. W konsekwencji porownania, nie zmieniajac wlasnej natury istnienia tak w ciemnosci przedmiotu czarnego, jak w ciszy pauzy muzycznej, pojawiaja siê nam dwa podstawowe motywy wlasciwe tym odrebnym dziedzinom sztuki. -Motywy zakorzenione w ich sferze nieistnienia i powiedzmy prapoczatku, przez co stanowia immanentna jednosc, z ktora winien sie utozsamiac sam tworca muzycznych portretow. Pauza jako element konstrukcji utworu muzycznego zestawiony z czernia lub przedmiotem koloru czarnego w dziele plastycznym przywoluje kolejne skojarzenia dzwieku jako wypelnienia ciszy (pauzy) oraz swiatla pojawiajacego sie w ciemnosci. Dalsze porownania zdaja siê traci sens, gdyz bardziej przypominalyby niezrozumiale odwzorowania kodu maszyny cyfrowej, a nie stanowilyby wolnego od zbednych ograniczen dziela sztuki, mimo iz analogie materialu dzwiekowego np. do widma swiatla mozna byloby przeprowadzac konsekwentnie. Muzyka i obraz dziela plastycznego koegzystuja w portrecie muzycznym niejako w jednej sferze rozumienia zjawiska pojawiania siê dziela sztuki w niczym nie ograniczonej przestrzeni uniwersalnej pustki emanujacej pomyslami, smakiem i dobrym tonem wedle uznania artysty.